Antoni Pawłowski (ur. 24 stycznia 1903 w Końskich, zm. 16 września 1968 pod Opolem) – polski duchowny rzymskokatolicki, docent teologii, rektor seminarium duchownego w Warszawie w latach 1949–1953, biskup diecezjalny włocławski w latach 1951–1968.
Życiorys Urodził się 24 stycznia 1903 w Końskich. Kształcił się w tamtejszym Gimnazjum św. Stanisława Kostki. Jako ochotnik służył w Wojsku Polskim w 1920. W 1921 uzyskał świadectwo dojrzałości. Następnie przez rok studiował nauki matematyczno-przyrodnicze na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego i był słuchaczem na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej. W latach 1922–1926 odbył studia filozoficzno-teologiczne w seminarium duchownym w Warszawie. 26 września 1926 został wyświęcony na prezbitera. Studia teologiczne kontynuował na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1929 na podstawie dysertacji Dogmat Niepokalanego Poczęcia w oświetleniu nowszych prawosławnych teologów rosyjskich uzyskał doktorat z teologii dogmatycznej, a w 1935 na podstawie rozprawy Idea Kościoła w ujęciu rosyjskiej teologii i historiografii stopień docenta teologii dogmatycznej.