Istotne jest jednak to, że Field zaczął wprowadzać ok. 1830 roku do sal koncertowych typ lirycznej miniatury fortepianowej. Niektóre nokturny przypominają w swym klimacie Pieśni bez słów Mendelssohna, inne są typem lirycznej opowieści (nr 11 Es-dur) czy fantazji koncertującej (nr 14 C-dur). Chopin poznał Fielda w Paryżu w 1832 roku; cenił go wysoko jako pianistę i kompozytoraDavid Branson, John Field and Chopin, Barrie and Jenkins, London 1972.. Już wcześniej słyszał w środowisku warszawskim jego utwory. Szczególny urok posiadały dlań nokturny i powolne części koncertów Fielda. Dawał je do grania swoim uczniom. Field nie odwzajemniał się zbytnią sympatią dla Chopina, nazywając go "un talent de chambre de malade". Chwalił bardziej np. Hummla, lecz ganił o wiele więcej niż Herza czy Liszta, który to do wydanych dziewięciu nokturnów Fielda (Schuberth & Co, 1859) napisał panegiryczną przedmowę.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Twórczość Johna Fielda w serwisie Polona.pl
Kategoria:Irlandzcy kompozytorzy Kategoria:Irlandzcy pianiści Kategoria:Urodzeni w 1782 Kategoria:Zmarli w 1837