Wolna Partia Demokratyczna, FDP (niem. Freie Demokratische Partei) – liberalna partia polityczna w Niemczech, utworzona w 1948 roku.
Historia
FDP powstała w 1948 r. w miejscowości Heppenheim w zachodniej strefie okupacyjnej Niemiec, jako zjednoczenie wszystkich partii liberalnych. Jej pierwszym przewodniczącym był późniejszy pierwszy prezydent RFN Theodor Heuss. Ideą zjednoczenia było przezwyciężenie podziału wśród liberałów, spowodowanego przez kanclerza Ottona von Bismarcka.
Liberałowie z FDP współrządzili w Niemczech. W 1949 roku zawarli koalicję z chadecką CDU i prawicową udzielając poparcia gabinetowi Konrada Adenauera. Wraz z chadekami kierowali państwem do 1966 roku (z przerwą w latach 1957–1961, gdy CDU dysponowała absolutną większością w Bundestagu). Byli jedyną liczącą się siłą opozycyjną wobec tzw. wielkiej koalicji CDU i socjaldemokratycznej SPD. W 1969 r. poparli w głosowaniu parlamentarnym kandydata SPD na prezydenta (był nim Gustav Heinemann), co było dużym zaskoczeniem dla Niemców przyzwyczajonych widzieć FDP jako „przybudówkę” do partii Adenauera. Wspólna akcja z SPD była zaczątkiem współpracy parlamentarnej w gabinecie koalicyjnym Willy’ego Brandta.