Od 31 marca do 30 lipca 1933 był słuchaczem kursu dowódców w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie.
13 marca 1937 objął stanowisko dowódcy 2 pułku ułanów i pułkiem tym dowodzi w czasie kampanii wrześniowej do dnia 9 września 1939 roku. Został wtedy dowódcą Suwalskiej Brygady Kawalerii i funkcję tę pełnił do 22 września. Następnie do 6 października dowodził Brygadą Kawalerii „Plis” w składzie Dywizji Kawalerii „Zaza”. Jako dowódca tej brygady brał udział w bitwie pod Kockiem, gdzie 6 października 1939 roku dostał się do niewoli niemieckiej.
W latach 1939–1945 przebywał w Oflag VII A Murnau, gdzie kierował konspiracyjnym Oddziałem III Bezpieczeństwa, który odpowiadał m.in. za jeniecką samoobronę. W kwietniu 1945 roku został uwolniony przez wojska amerykańskie i otrzymał przydział na stanowisko oficera do zleceń dowódcy Bazy Korpusu gen. Mariana Przewłockiego. Na tym stanowisku pozostawał do 1946, a następnie przystąpił do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji wyjechał do Wielkiej Brytanii i zamieszkał w Londynie. Był czynnym członkiem Koła Generałów i Pułkowników byłych Dowódców Wielkich Jednostek. Ponadto był prezesem dwóch kół pułkowych: Koła 2. Pułku Ułanów Grochowskich i Koła Ułanów Jazłowieckich. We wrześniu 1962 roku wrócił do Polski, już wtedy był ciężko chory.