Część granatów wykazuje też znaczne zawartości sodu, itru i tytanu.
Odmiany Ze względu na skład chemiczny dzielą się na: glinowe – pirop, grossular, hessonit, tsavoryt, spessartyn, almandyn, rodolit; żelazowe – andradyt: (melanit, topazolit, schorlomit, demantoid, , calderyt); chromowe – uwarowit, ; wanadowe – goldmanit, (/); cyrkonowe – (kimzeyit); a także magnezowe, manganowe i wapniowe.
Do rzadkich odmian zaliczają się goldmanit, hydrogrossular, kimzeyit, knorringit i majoryt.
Granaty magnezowe, żelazowe i manganowe określane są w łączną nazwą piralspit, a odmiany wapniowe – ugrandyt. Skrócone nazwy pochodzą od pierwszych sylab ich głównych przedstawicieli.
Sposób występowania Wszystkie krystalizują w układzie regularnym – najbardziej rozpowszechniona jest postać dwunastościanów rombowych i dwudziestoczterościanów deltoidowych. Tworzą skupienia ziarniste, zbite, i naskorupienia. Są przezroczyste, przeświecające. Niektóre kryształy wykazują specjalne efekty optyczne: asteryzm, efekt kociego oka. Część zmienia barwę w zależności od rodzaju oświetlenia. Są kruche, ale stosunkowo twarde.