Po uzyskaniu doktoratu powrócił na Uniwersytet Rutgersa jako wykładowca mikrobiologii gleb, w 1925 uzyskał tytuł Associate Professor, a w 1930 tytuł profesora. W 1940, kiedy na uczelni powstał Zakład Mikrobiologii, został jego kierownikiem, a w 1949 dyrektorem Instytutu Mikrobiologii.
Jego badanie nad promieniowcami pozwoliły na uzyskanie szeregu antybiotyków (tego terminu Waksman użył jako pierwszy w 1941). W 1940, wraz ze swoim doktorantem , wyizolował z bakterii glebowych daktynomycynę – antybiotyk, który był efektywny w zwalczaniu zarówno bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych, w tym prątków gruźlicy, ale był równocześnie silnie toksyczny dla zwierząt, którym go podawano. W 1944, wraz ze swoimi doktorantami, i , opublikował artykuł opisujący odkrycie streptomycyny, wyizolowanej ze szczepu promieniowca Streptomyces griseus. W 1948 uzyskał neomycynę.
W 1952 otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny, za odkrycie streptomycyny, pierwszego antybiotyku efektywnego przeciw gruźlicy.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Rutgersa Kategoria:Amerykańscy mikrobiolodzy Kategoria:Nobliści – fizjologia i medycyna Kategoria:Laureaci Medalu Leeuwenhoeka Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu Keiō Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1973 Kategoria:Żydowscy naukowcy Kategoria:Żydowscy pisarze