Michał Piwnicki (ur. 1771, zm. w Żytomierzu) – drugi z rzędu biskup łucko-żytomierski (1831–1845).
Życiorys Ukończył greckokatolickie seminarium duchowne w Wilnie. W czasie studiów był świadkiem ostatecznego upadku bytu państwowego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wyświęcony na kapłana w 1795 przez biskupa Arseniusza Główniewskiego. W latach 1795–1797 Piwnicki był profesorem teologii w unickim seminarium duchownym we Włodzimierzu. W 1797 przeszedł na obrządek łaciński i został mianowany kanonikiem honorowym kijowskiej kapituły katedralnej oraz objął funkcję sekretarza i kierownika kancelarii biskupiej w Żytomierzu. W marcu 1815 Uniwersytet Wileński nadał mu tytuł doktora teologii i obojga praw. Na wniosek swego poprzednika biskupa Kacpra Kazimierza CieciszowskiegoRichard Butterwick: Polska rewolucja a kościół katolicki 1788—1792. Wydawnictwo Arcana 2019, s.958. car Aleksander I mianował go 31 maja 1824 koadiutorem diecezji łucko-żytomierskiej. Stolica Apostolska zwlekała z zatwierdzeniem tej nominacji – dopiero 3 lipca 1826 papież Leon XII prekonizował go biskupem tytularnym Rama. Faktyczne rozpoczął zarządzać diecezją łucką już w 1827, kiedy Cieciszowski został mianowany arcybiskupem mohylowskim. Przebywał u jego boku w Petersburgu.