Nowa Kolonia została wystawiona tylko raz w teatrze włoskim, Wyspa rozumu wygwizdana w Komedii Francuskiej, dopiero w XX wieku odzyskała rangę jej należną.
Warianty, ustępstwa i powtórzenia W 1727 roku Marivaux napisał dla Komedii Francuskiej Drugą pułapkę miłości (La Seconde Surprise de l'amour), w której walczą ze sobą, już nie eteryczny, Lelio, lecz kawaler z krwi i kości, i jeszcze wyraziściej zarysowana markiza. Sztuczność teatru francuskiego opóźniła sukces sztuki, która miała w przyszłości wywołać olśniewające naśladownictwa. Podrażniony pół-klęską utworu Marivaux, świadomy jego wartości, pisał będzie dla obydwu teatrów coraz nowe warianty tego samego tematuː miłości w zatargu z samą sobą, kończącej się szczęściem mimo to. Niebaczne przysięgi (Les Serments indiscrets, 1732) stały się przyczyną największej klęski Marivaux na scenie francuskiej, nie bez pomocy niechętnego komediopisarzowi, a mającego spore wpływy w tym teatrze, Woltera. Szczęśliwy podstęp (Le Heureux strategème, 1733) odniósł z kolei sukces w teatrze włoskim.