Radar pasywny () – radar nieposiadający własnego nadajnika i nieemitujący energii elektromagnetycznej. Tego typu radar w celu lokalizacji obiektów wykorzystuje istniejące nadajniki radiowe, telewizyjne, sieci komórkowych i inne. To stanowi zaletę – radar jako system jest ukryty poprzez powszechność wykorzystywanych nadajników, nie wymaga dużych mocy zasilających, nie wymaga zgody na emisję.
Jednym z pierwszych eksperymentów, które tworzyły podwaliny współczesnej radiolokacji był eksperyment przeprowadzony przez Roberta Watson-Watta w 1935 r. w pobliżu miejscowości Daventry (Wielka Brytania). Za pomocą zestawu anten wykrył on sygnał echa radiolokacyjnego bombowca typu Heyford z odległości 8 mil. Bombowiec był opromieniony pobliskim krótkofalowym nadajnikiem radia BBC. Był to pierwszy funkcjonujący model radaru pasywnego. W czasie II wojny światowej Niemcy budowały radary pasywne na wybrzeżu podbitej Francji, wykrywające samoloty opromienione angielskimi radarami Chain Home. Radar miał kryptonim Klein Heidelberg.