Bretońska Partia Narodowa (, ) – bretońskie nacjonalistyczne ugrupowanie polityczne istniejące w latach 1920–1945.
Okres przedwojenny Na fali odrodzenia się bretońskiej tożsamości narodowej po I wojnie światowej powstała w 1920 r. z inicjatywy Franseza Debauvaisa i Oliera Mordrela separatystyczna Bretońska Partia Narodowa. Byli oni zainspirowani irlandzkim powstaniem wielkanocnym w Dublinie z 23 kwietnia 1916 r., którego przywódcy proklamowali niepodległą republikę Irlandii. W latach 30. działalność PNB przybrała na sile. W tym czasie partia zaczęła zajmować coraz bardziej proniemieckie stanowisko, w myśl zasady „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem”. W pismach wydawanych przez PNB pisano artykuły popierające remilitaryzację Nadrenii i przyłączenie Austrii do hitlerowskich Niemiec.
27 grudnia 1931 r. odbył się w miejscowości Landerneau pierwszy kongres PNB. W 1936 r. wzięła ona udział w wyborach parlamentarnych, występując pod szyldem Frontu Bretońskiego. Głosowało na nią ponad 200 tys. wyborców, co stanowiło blisko 40% wszystkich głosów oddanych w Bretanii. Zaniepokoiło to mocno francuski rząd, który rozpoczął prześladowania działaczy PNB. Aresztowani zostali jej obaj przywódcy oraz Célestin Lainé, szef bojówek Gwenn ha du. F. Debauvaisa i O.