Centralnym elementem programu było hasło całkowitego „odżydzenia” Polski. Żydów uznawano za warstwę, która opanowała handel, przemysł, wolne zawody i prasę, a jednocześnie demoralizowała społeczeństwo. Domagano się wyłączenia Żydów spod wszelkiego wpływu na życie polityczne, gospodarcze i kulturalne, wprowadzenia ograniczeń procentowych w szkołach i zawodach, zakazu zatrudniania Żydów w urzędach państwowych, zakazu nabywania ziemi przez Żydów oraz kategorycznego sprzeciwu wobec przyjmowania Żydów wypędzonych z Niemiec. W wypadku braku możliwości emigracji do Palestyny proponowano rozdzielenie ludności żydowskiej pomiędzy inne państwa. Współpracę polityczną z Żydami uznawano za dyskwalifikującą działacza publicznego.
W sferze gospodarki program przewidywał unarodowienie wielkich przedsiębiorstw w kluczowych gałęziach: górnictwie węglowym, hutnictwie, elektroenergetyce, cemencie i cukrownictwie. Upaństwowienie miało być „rozumne” i nie dotyczyć drobnej własności prywatnej ani inicjatywy gospodarczej Polaków. Odrzucano zarówno komunistyczne metody kolektywizacji, jak i biurokratyczne rozwiązania PPS.