Wszystkie odmiany danego kroju to rodzina fontów (lub rzadziej – garnitur), sierota zaś to krój, który powstał tylko w jednej odmianie. Liczba odmian konkretnego fontu zależy od jego twórcy i może dochodzić nawet do kilkudziesięciu.
Typologie i nazewnictwo odmian pisma Nazwa fontu składa się z nazwy kroju i następującej po niej nazwy odmiany. Odmiany podstawowe składają się najczęściej z samej nazwy, lub też z nazwy poprzedzonej określeniem Roman. W powszechnym użyciu są również fonty stanowiące połączenie kilku odmian. Nazwy odmian nie są ustandaryzowane, co oznacza, że każdy autor fontu może je dowolnie interpretować. Nazwy odmian należy traktować jak nazwy zwyczajowe, a konsekwencji w nazewnictwie można dopatrywać się tylko w obrębie fontów jednego producenta.
Podział według Polskiej Normy Według Polskiej Normy (PN-73/P-55009) podział na podstawowe odmiany wygląda następująco: ze względu na grubość kresek: bardzo cienkie, cienkie, zwykłe, półgrube, grube, bardzo grube; ze względu na szerokość znaków: bardzo wąskie, wąskie, normalne, szerokie, bardzo szerokie; ze względu na pochylenie znaków: proste, pochyłe w prawo, pochyłe w lewo.