Mistrz z Flémalle posługiwał się światłocieniem, a w jego twórczości, poświęconej przede wszystkim tematom religijnym, znaleźć można zaczątki późniejszych gatunków malarstwa: pejzażu, portretu, scen rodzajowych, martwej natury.
Campin jako pierwszy z malarzy niderlandzkich przyjął trójwymiarowość za podstawę widzenia plastycznego. Punktem wyjścia jest u niego bryła przedmiotu. Stał się także prekursorem europejskiego portretu. Dotychczas malarze wybierali jedną lub dwie cechy i na nich skupiali uwagę, Campin natomiast troszczył się o oddanie całego zestawu cech charakterystycznych dla modela, a także o proporcjonalność twarzy. Widzimy też modela w ujęciu trzy czwarte, ze wzrokiem utkwionym gdzieś w przestrzeni.
Na jego twórczość miał wpływ światopogląd ukształtowany przez devotio moderna.
Campin wprowadził także typowe dla malarstwa niderlandzkiego XV wieku imitacje malarskie rzeźb na zewnętrznych skrzydłach ołtarzy. Początkowo wszystkie ołtarze były rzeźbione. Gdy spopularyzowały się ołtarze ruchome, rzeźby na skrzydłach stały się zbyt ciężkie i zastąpiono je malowidłami.
Dzieła