Attalos II Filadelfos (, ur. 220 p.n.e., zm. 138 p.n.e.) – król (basileus) Pergamonu panujący od 159 p.n.e., z dynastii Attalidów, syn Attalosa I Sotera, brat Eumenesa II Filadelfosa Sotera.
Żołnierz i dyplomata Zanim został królem, lojalnie służył swemu bratu jako dyplomata i żołnierz. Dwukrotnie nie uległ pokusie objęcia władzy: pierwszy raz, kiedy rozeszła się pogłoska o śmierci Eumenesa po zamachu na niego pod Delfami w 172 p.n.e. (Attalos przywdział wówczas diadem królewski, poślubił nawet bratową, ale kiedy rzecz się wyjaśniła bez wahania zwrócił tron i żonę); drugi raz, kiedy posłował do Rzymu (ok. 168 p.n.e.) w imieniu brata, który wówczas nie cieszył się już łaskami Rzymian: „...nie uległ namowom przyjaciół rzymskich i w czasie swego wystąpienia w senacie zupełnym milczeniem pominął wystąpienie przeciwko królowi i kwestię podziału królestwa ... i z Rzymu się oddalił nie spełniwszy zupełnie oczekiwań senatu" (Polibiusz „Dzieje”). W latach 197–167 p.n.e. dowodził wojskami pergamońskimi w kolejnych kampaniach wojennych przeciwko syryjskiemu władcy Antiochowi III Wielkiemu, Macedonii, Bitynii i Pontowi, m.in. w 190 p.n.e. dowodził siłami Pergamonu, które odparły najazd Seleucydów, a w roku 171 p.n.e.