Dekret kutnohorski – dokument wydany 18 stycznia 1409 roku, który umożliwił żywiołowi czeskiemu przejęcie kontroli nad Uniwersytetem Praskim poprzez zmianę proporcji głosów uniwersyteckich nacji.
Głównym inicjatorem był król Wacław IV, który chciał uzyskać poparcie uniwersytetu dla soboru w Pizie, gdzie zamierzał rozwiązać problem schizmy papieskiej i potwierdzić swoją cesarską koronę. W konsekwencji niemieckojęzyczni profesorowie i studenci, sprzeciwiający się królowi oraz husyckiemu zwrotowi ku reformie Wiklefa, opuścili uniwersytet. Zaledwie 60 lat po jego założeniu doprowadziło to do jego upadku.
Treść dekretu Dokument powstał za panowania Wacława IV, a przy jego tworzeniu kluczową rolę odegrali Jan Hus, Hieronim Praski oraz Jan z Jesenicy – czołowi członkowie reformacyjnej grupy na uniwersytecie. Zgodnie z dekretem czeska nacja uniwersytecka (Natio) otrzymała trzy głosy, podczas gdy pozostałe nacje studenckie (saksońska, bawarska i polska) tylko jeden.
Dekret dotyczył jedynie trójwydziałowego nauczania i nie obejmował wydziału prawniczego uniwersytetu.