chętnie wykorzystywana była w środowiskach uprawiających muzykę profesjonalną. Z XVII wieku pochodzi pierwsza polska wzmianka o lirze korbowej. W 1611 pamiętnikarz Samuel Maskiewicz uczestniczył w weselu organizowanym w Moskwie przez bojarów, po czym przedstawił jej ogólną charakterystykę w swoim Diariuszu. Z około 1660 pochodzi wzmianka o lirniku wiejskim Zygmuncie Parzyckim, który przebywał w tym czasie na dworze książęcym Lwa Sapiehy. Z drugiej lub trzeciej dekady XVII wieku pochodzi wzmianka w Opisanie Muzyki Imci Panu Stefanowi Przypkowskiemu, autorstwa prawdopodobnie Zbigniewa Morsztyna, a czeski pedagog Komeniusz zilustrował ją w swoim Orbis sensualium pictus z 1658.
thumb|Jan Matejko, Wernyhora (1884) W XVIII wieku na krótko wróciła do popularności. Grali na niej wirtuozi i amatorzy, dworzanie, mieszczanie i chłopi, mężczyźni i kobiety. Była ulubionym instrumentem królowej Marii oraz jej córek: Adelajdy i Henrietty. Poszerzyła również zasięg geograficzny – pojawiała się często w literaturze czechosłowackiej, węgierskiej, rumuńskiej, litewskiej i polskiej;