Budowla sakralna była zlokalizowana przy Alejach Ujazdowskich 12, w rejonie miasta szczególnie licznie zamieszkanym również przez cywilnych Rosjan. Według wspomnień A. Kraushara obszar ten był szczególnie atrakcyjny dla zamożnych Rosjan. Na przełomie XIX/XX wieku stracił niemal całkowicie pierwotny, polski charakterP. Paszkiewicz, Pod berłem Romanowów, s. 31.. Pracami budowlanymi kierował inżynier kapitan LüdersK. G. Sokoł, Russkaja Warszawa, s. 48.. Obiekt wzniesiono w latach 1892–1894Piotr Paszkiewicz wskazuje, jako okres wznoszenia cerkwi lata 1896–1897. Podkreśla jednak, że kamień węgielny pod jej budowę został położony w r. 1892. Por. P. Paszkiewicz, Pod berłem Romanowów, s. 164.. Kamień węgielny pod budowę nowej cerkwi położono 16 czerwca 1892 na miejscu starszej, tymczasowej świątyni wojskowejP. Paszkiewicz, Pod berłem Romanowów, s. 104.. Uroczystości przewodniczył arcybiskup chełmsko-warszawski Flawian, któremu asystowała grupa kapelanów wojskowych oraz dwóch duchownych eparchialnych. 21 grudnia 1894 nastąpiła jej konsekracjaK. Sokoł, A. Sosna, Kopuły nad Wisłą. Prawosławne cerkwie w centralnej Polsce w latach 1815–1915, s. 88.. Cerkiew była częścią kompleksu koszar Litewskiego Pułku Lejbgwardii, które rozciągały się między aleją Szucha a ulicami Litewską i NowowiejskąP. Paszkiewicz, Pod berłem Romanowów, s. 103..