mały|Architektura cerkwi św. Michała Archanioła w Warszawie mogła nawiązywać do wyglądu soboru Wasyla Błogosławionego w Moskwie Wejście do budynku było szczególnie rozbudowane. Główny portal cerkwi wspierał się na bogatych kolumnach i był flankowany dwoma mniejszymi. Nad wejściem wznosiła się dzwonnica wykończona niewielką kopułą w tradycyjnym kształcie cebuli. Bogactwo detali ozdób pokrywających ściany świątyni, podobnie jak w przypadku cerkwi św. Tatiany Rzymianki, zacierało zasadniczy kształt bryły budynkuP. Paszkiewicz, Pod berłem Romanowów, ss. 104–105.. W nabożeństwie w cerkwi równocześnie mogło brać udział 1000 osób.
Wnętrze cerkwi było równie bogato zdobione. Freski na jej ścianach wykonał kijowski ikonograf i rzeźbiarz Ołeksandr Muraszko, który razem z Belewiczem pracował również nad ikonostasem. Był on dwurzędowy. Stanowił kopię ściany z ikonami soboru św. Włodzimierza w Kijowie. Wnętrza kopuł były pozłocone, zaś podłogę świątyni wykonano z terakoty, naśladującej marmur. Jedynie w prezbiterium zastosowano do tego celu drewno. W czasie poświęcenia, cerkiew posiadała jeden ołtarz – św. Michała Archanioła. W 1897 r. dostawiono drugi – św. Mikołaja, zaś w 1899 kolejny, Świętych Konstantyna i Heleny. Znajdowały się one odpowiednio po prawej i lewej stronie prezbiterium. Nie wiadomo, czyje ikony były czczone w świątyni.