Równie istotne były działania Periera na rzecz popularyzacji idei wolnego handlu oraz nieskrępowanego rozwoju prywatnej bankowości.
Opozycjonista Problematyce wspomnianej wyżej poświęconych było kilka broszur wydanych własnym sumptem przez Periera, które ożywiły dyskusję o finansach publicznych i bankowości we Francji. Ponadto w 1812 napisał on kolejną pracę, w której ostro protestował przeciw udzielaniu przez Francję wielomilionowych pożyczek zagranicznych na niesprecyzowanych bliżej warunkach. Rozpoczął również działalność polityczną, przychylnie witając powrót Burbonów i oczekując monarchii liberalnej, opartej na konstytucji. Poparł Kartę w jej pierwotnym kształcie, jednak zdecydowana wrogość wobec ultrasów uczyniła z niego jednego z przywódców opozycyjnych.
Ponownie wybierany w 1822 i 1824, wspólnie z Laffitte'em i Royer-Collardem należał do przywódców opozycji liberalnej przeciw coraz bardziej konserwatywnym rządom. Szczególnie aktywny przeciwko gabinetowi ultrasa Villèle’a. W 1827, ponownie wybrany, był rozważany jako kandydat na ministra finansów w rządzie Martignaca lub na przewodniczącego Izby. Żadnego z tych stanowisk ostatecznie nie objął, wracając w ławy opozycji w czasie walki liberalnej Izby z konserwatywnym gabinetem Polignaca.