Perier w istotny sposób przyczynił się do stabilizacji systemu kontrolowanego przez wielką burżuazję, przede wszystkim bankierów; obdarzony zaufaniem Ludwika Filipa mógł właściwie bez przeszkód realizować swój kurs w polityce zagranicznej i wewnętrznej, ograniczając rolę samego władcy (Perier popierał pogląd zdefiniowany następnie przez Thiersa: "król panuje, ale nie rządzi"). Przez współczesnych, jak i późniejszych historyków, uważany był za utalentowanego męża stanu, jednego z głównych architektów monarchii lipcowej. Jego program nawet po jego śmierci był kontynuowany przez Partię Oporu.

W lipcu 1831 w przyśpieszonych wyborach bez problemu uzyskał reelekcję. Wytężona praca parlamentarna i rządowa istotnie podkopała w drugiej połowie tego roku jego zdrowie. W kwietniu 1832 Perier zaraził się cholerą, odwiedzając szpital Hôtel-Dieu w czasie epidemii tej choroby w Paryżu. Zmarł 16 maja 1832 po wyczerpującej agonii.