Rodzina Król Eryk IV w 1239 poślubił Juttę z Saksonii (zm. 1250), córkę księcia Saksonii Albrechta I (zm. 1260) i Agnieszki z Turyngii. Król miał dwóch synów: Krzysztofa i Kanuta, którzy zmarli (zginęli ?) około 1250 r. oraz cztery córki: Zofię (jej mężem był król Szwecji Waldemar I), Ingeborgę (jej mężem był król Norwegii Magnus VI), Jutę i Agnieszkę.
Kult Zaraz po zamordowaniu Eryka zaczęto go spontanicznie czcić jako męczennika i świętego, przy którego grobie rzekomo działy się cuda. Po śmierci Abla w 1252 r. Krzysztof, najmłodszy z braci, poparł tę formę kultu, aby wykluczyć z sukcesji Waldemara, syna bratobójcy, i samemu zostać następcą. Jako król nakazał przeniesienie szczątków Eryka z ich pierwotnego miejsca spoczynku w klasztorze dominikanów w Szlezwiku do tamtejszej katedry, a w 1258 r. do w Ringsted, który stał się nekropolią królewską. Jego żona Małgorzata Sambiria zwróciła się do papieża z prośbą o kanonizację swojego szwagra, jednak nie doszło do tego ze względu na konflikty między duńską rodziną królewską a biskupami. Jej synowa, Agnieszka, córka Jana I brandenburskiego, po zamordowaniu swojego męża Eryka V Klippinga, kazała ozdobić kryptę nad grobem Eryka freskami przedstawiającymi sceny z życia i zabójstwa obu królów. W 1414 r.