Stałe dzielenie plików NPFS (ang. Nodezilla Persistent File Share Service) nie tylko pozwala na dzielenie plików nawet wtedy, gdy użytkownik udostępniający je zniknie z sieci, ale również dostarcza możliwość pobierania plików z bardzo wysoką prędkością – poprzez pobieranie z wielu węzłów naraz. W celu osiągnięcia tego efektu każdemu użytkownikowi sieci przydzielane jest miejsce na przechowywanie plików.
Działanie NPFS Plik staje się plikiem stałym wtedy, gdy zostanie pobrany przynajmniej kilka razy. Zostaje podzielony na bloki, które są kodowane. Następnie bloki są rozprzestrzeniane pomiędzy węzłami. Im częściej dany plik jest pobierany tym więcej węzłów przechowuje jego bloki. Gdy użytkownik, który udostępniał dany plik opuści sieć lub plik zniknie z węzła, w którym pierwotnie się znajdował, wszystkie bloki tego pliku będą dostępne z innych węzłów i umożliwią odtworzenie pliku. W calu wyeliminowania zjawiska występowania tzw. „free-loaders” – użytkowników, którzy pobierają pliki od innych ale sami nie udostępniają zasobów – wprowadzono ideę kredytów. Do rozpoczęcia pobierania pliku niezbędne jest posiadanie pewnego minimalnego kredytu. Wartość kredytu przydzielanego użytkownikowi uzależniona jest od ilości miejsca na dysku, jaką zadeklaruje się on przeznaczyć na przechowywanie bloków NPFS.