Jak Carry napisała później: „Czułam się niepokonana. Moja siła to była siła olbrzyma. Bóg czuwał nade mną. Roztrzaskałam 5 salonów za pomocą kamieni, zanim zaczęłam używać toporka”. W 1901 Carry została jednak zmuszona do zaprzestania niszczenia lokali. Była już wtedy znana i wykorzystała ten fakt jeżdżąc po Stanach z wykładami. W ten sposób miała szanse zarobić na olbrzymie odszkodowania dla właścicieli lokali, zasądzone przez sąd. W 1901 mąż Carry złożył pozew o rozwód.
Działalność społeczna i schyłek życia Kansas City zawdzięcza jej pierwszy przytułek dla kobiet i dzieci z rodzin zagrożonych alkoholizmem. Nadal organizowała manifestacje. Ostatnia miała miejsce w 1910. Napisała autobiografię The Use and Need of Carry Nation, wydaną w 1904. Wystąpiła też w sztuce Hatchetation, gdzie zagrała samą siebie. Do końca życia opiekowała się swoją chorą psychicznie córką. Zmarła 2 czerwca 1911.
Zobacz też prohibicja
Bibliografia Extraordinary women of the American West/ Judy Alter. New York, 1999. A to Z of American women leaders and activists / Donna Langston. New York, 2002.
Linki zewnętrzne Wirtualna wystawa poświęcona Carry Nation Autobiografia Carry Nation w projekcie Gutenberg
Kategoria:Amerykańscy działacze społeczni Kategoria:Urodzeni w 1846 Kategoria:Zmarli w 1911