W starciu tym „Giulio Cesare” nie miał okazji użyć swojej artylerii, gdyż kunktatorska taktyka włoskiego dowództwa spowodowała wycofanie się Włochów do bazAndrzej Perepeczko, Burza nad Atlantykiem. Tom I, s. 520-523..

Na początku stycznia 1941 roku Royal Navy przeprowadziła wielokierunkową operację konwojową z zaopatrzeniem dla Malty, Grecji i Egiptu (operacja „Excess”). W ramach jej osłony lotnictwo zaatakowało przebywające w porcie w Neapolu okręty włoskie. „Giulio Cesare” odniósł niewielkie uszkodzenia spowodowane przez trzy bomby, które wybuchły w pobliżu okrętu. Naprawa uszkodzeń nie trwała długo, ponieważ już w miesiąc później pancerniki „Vittorio Veneto”, „Andrea Doria” i „Giulio Cesare” w eskorcie trzech krążowników i niszczycieli bezskutecznie usiłowały przechwycić w Cieśninie Bonifacio brytyjskie okręty powracające do Gibraltaru po zbombardowaniu Genui 9 lutegoJerzy Lipiński, Druga wojna światowa na morzu, s. 119.. Następnie „Giulio Cesare” był używany do dalekiej osłony konwojów z zaopatrzeniem dla wojsk włoskich walczących w Afryce Północnej. Podczas jednej z takich operacji 17 grudnia 1941 roku starł się z okrętami brytyjskimi w potyczce zwanej I bitwą w Zatoce Syrta.