Stefan Józef Florenski (ur. 17 grudnia 1933 w Gliwicach jako Ginter FlorenskiImię zostało zmienione po II wojnie światowej przez urząd stanu cywilnego w ramach polityki polonizacji niemieckich imion i nazwisk Ślązaków i Niemców śląskich., zm. 23 lutego 2020 w Hamm) – polski piłkarz występujący na pozycji stopera i skrajnego obrońcy, związany głównie z Górnikiem Zabrze, reprezentant Polski, olimpijczyk z Rzymu (1960).
Dziewięciokrotny mistrz Polski i pięciokrotny zdobywca Pucharu Polski z Górnikiem, finalista Pucharu Zdobywców Pucharów, z piętnastoma medalami MP jest rekordzistą wszech czasów tych rozgrywek. Jako pierwszy w Polsce i jeden z pierwszych w Europie stosował wślizgi podczas gry.
Kariera klubowa Florenski jako chłopiec w czasie II wojny światowej miał rzekomo występować w niemieckim klubie Germania w Sośnicy. Rok po zakończeniu wojny rozpoczął treningi w Orle Sośnica (klub zmienił później szyld na Górnika). Występował w nim na pozycji napastnika, strzelając dużo goli. W 1956 otrzymał propozycję gry we wchodzącym do ekstraklasy Górniku Radlin. W tym samym roku grający w klasie A sośniczanie zmierzyli się w towarzyskim spotkaniu z beniaminkiem I ligi Górnikiem Zabrze (0:8). Florenskim zainteresował się wówczas trener zabrzan Augustyn Dziwisz.