Interakcje międzygatunkowe Na piżmaczku wiosennym pasożytują grzyby Ramularia adoxae i Septoria adoxae, powodujące plamistość liści, oraz trzy gatunki grzybów z rodzaju Puccinia (P. adoxae, P. albescens, P. argentata), wywołujące chorobę zwaną rdzą. Z piżmaczkiem związany jest także przedstawiciel głowniowców – Melanotaenium adoxae. Na pędach żerują larwy pluskwiaka Paracharactus gracilicornis oraz pilarzowate Dicrostema gracilicornis i Sciapteryx consobrina.

Na korzeniach nie zarejestrowano mikoryzy.

Nazewnictwo Naukowa nazwa rodzajowa utworzona została przez Karola Linneusza z greckiego ádoxos co tłumaczone jest jako „lichy, marny, niepozorny”, „niemający znaczenia”, „bezużyteczny”. Przy czym nazwa ta wybrana miała zostać przez Linneusza ze względu na zmienną (tym samym niemającą znaczenia diagnostycznego) liczbę płatków w kwiatach piżmaczka. Polska nazwa rodzajowa i naukowa nazwa gatunkowa (łac. moschátus – piżmowy) pochodzi od charakterystycznego zapachu piżma wydzielanego przez roślinę. Polska nazwa zwyczajowa „piżmaczek wiosenny” utrwalona jest od początku XX wieku. W XIX wieku i na początku XX wieku używano poza tym nazw: „piżmaczek właściwy”, „piżemko”, „piżmowe ziele muszkatowe”, „piżmaczek wonny”.

Zagrożenia