W 1951 ILCOP liczył 20 organizacji członkowskich z Holandii, Republiki Federalnej Niemiec, Norwegii, Szwajcarii, Szwecji, USA i Wielkiej Brytanii, wśród nich , ugrupowania kwakierskie i katolicki ruch Pax Romana.

ILCOP i jego organizacje członkowskie (takie jak Szwedzka Rada Pokojowa) zwalczały Światową Radę Pokoju i krytykowały jej apel sztokholmski z 1950 jako narzędzia propagandy radzieckiej.

Po śmierci sekretarza generalnego Henriego Golaya w październiku 1950 dawne IPB nie kontynuowało działalności. W 1959 zostało wykreślone z ewidencji wraz ze swoją organizacją nadrzędną, International Union of Peace Societies, przez Trybunał Federalny Szwajcarii, po czym w 1960 ILCOP zmienił nazwę na ILCOP/IPB, a w 1961 szwajcarska Rada Związkowa przyznała ILCOP majątek dawnego IPB. W sierpniu 1964 notariusz Ernst Wolf, przewodniczący ILCOP, założył na potrzeby administrowania tymi środkami (w wysokości 800 tys. franków szwajcarskich) fundację, której formalnym celem miało być prowadzenie biura IPB, wymuszając reaktywację IPB pod dawną nazwą przez 13 ówczesnych organizacji członkowskich ILCOP.

Współcześnie IPB zajmuje się m.in.