audiuntor. Infinitivus praesentis activi między tematem a końówką dla koniugacji III, np. legěre. Gerundium i gerundivum między tematem a końcówką dla koniugacji III i IV, np. legendus, audiendus. Participium praesentis activi między tematem a końcówką dla koniugacji III i IV, np. legens, audiens.
Szczególnym przypadkiem występowania spójki w koniugacji łacińskiej jest grupa czasowników koniugacji III, w której spójka -i- stanowi rozszerzenie tematu. Z tej racji koniugację tej grupy czasowników czasem traktuje się jako osobną koniugację, nazywaną koniugacją III b. Czasowniki te nie mają spójki -i- tylko w następujących formach (w których występuje jednak spójka -e-): infinitivus praesentis actvi, np. capěre (por. legěre w koniugacji III i audīre w IV) coniunctivus imperfecti activi, np. capěrem coniunctivus imperfecti passivi, np. capěrer 2 osoba singularis ind. praes. act., np. capěris 2 osoba singularis imperat. praes. act., np. cape (por. lege w koniugacji III i audi w IV) W pozostałych formach koniugacja III b zachowuje -i-, np. w ind. praes. act. czasowniki odmieniają się według wzoru capio, capis, capit, capĭmus, capĭtis, capiunt (por. kon. III – lego, legis, legit, legĭmus, legĭtis, legunt i IV – audio, audis, audit, audīmus, audītis, audiunt).