Ignacy Giełgud herbu własnego (ur. ok. 1755, zm. 13 czerwca 1807 w Gniewie) – strażnik wielki litewski w latach 1789–1793, członek Sztabu Generalnego Wojska Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1792 rokuCiąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, , s. 546., generał dywizji armii Księstwa WarszawskiegoHenryk P. Kosk, generalicja polska, t. I, Pruszków 1998, s. 151., zasłużony działacz polityczny i wojskowy z Litwy, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Był synem Antoniego Onufrego Giełguda, kasztelana żmudzkiego, marszałka Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego i Karoliny Eleonory z Oskierków herbu Murdelio.
Był posłem Księstwa Żmudzkiego na Sejm Czteroletni w 1788 rokuKalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 320. i członkiem Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Gorący zwolennik reform. W l. 1789–1793 pełnił służbę w kawalerii narodowej, wpierw jako rotmistrz, a od 1793 jako pułkownik. Był członkiem sprzysiężenia, przygotowującego wybuch powstania kościuszkowskiego na LitwieBartłomiej Szyndler, Powstanie kościuszkowskie 1794, Warszawa 1994, s. 116.. 24 kwietnia 1794 wybrany do Rady Najwyższej Rządowej Litewskiej.