Jerzy Ludwik Szletyński (ur. 19 kwietnia 1894 w Jędrzejowie, zm. 25 maja 1915 w Kamienicy) – starszy sierżant Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, założyciel i drużynowy drugiej powstałej drużyny harcerskiej w Łodzi, „Dwójki” (2 ŁDH), kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Mikołaja i Zofii z Daszewskich, urodzony 19 kwietnia 1894 w Jędrzejowie. Był młodszym bratem Stefana (1893–1940).
Od 1 sierpnia 1895 mieszkał z rodzicami w Łodzi przy ul. Nawrot 54. Uczęszczał do Gimnazjum Handlowego, później do Gimnazjum Radwańskiego w Łodzi. Od najmłodszych lat należał do „Sokoła”, „Zarzewia”, którego był współtwórcą na terenie Łodzi. Od 14 sierpnia 1908 do 23 listopada 1909 przebywał w Krakowie, gdzie uczestniczył w szkoleniach i ćwiczeniach organizacji niepodległościowych. W 1912 został pierwszym drużynowym 2 Łódzkiej Drużyny Harcerzy im. Waleriana Łukasińskiego. We wrześniu 1913 roku przejął z rąk Tadeusza Kalusińskiego prowadzenie drużyn skautowych w Łodzi, stając się komendantem łódzkiego harcerstwa. Jego działalność była wobec ówczesnych władz zagrożeniem dla Rosjan, gdyż propagowała dążenia niepodległościowe. Jego praca była doceniona zarówno przez podwładnych, jak i przełożonych. Sukcesy wychowawcze doprowadziły do tego, iż 1 marca w 1914 został aresztowany wraz z drużyną w czasie zajęć terenowych.