Z chwilą powstania Polskiej Komisji Likwidacyjnej (28 października 1918.) pracował w niej aż do formalnego przejęcia kompetencji przez rząd w Warszawie 27 marca 1919. Po ustąpieniu Austriaków ze Lwowa 1 listopada 1918 został wybrany do Komitetu Zastępczego, a podczas obrony Lwowa przed Ukraińcami służył w Milicji Obywatelskiej.
W Polsce niepodległej przeszedł do rezerwy 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. Zamieszkał w mieszkaniu przy ul. Ujejskiego 8 b, w budynku zbudowanym przez firmę Sosnowskiego i Zachariewicza. Na mocy dekretu Naczelnika Państwa o wyborach do Sejmu, W.S. wszedł do Sejmu Ustawodawczego (od 10 lutego 1919) jako Poseł z terenów objętych wojną, z 60 Okręgu wyborczego (Buczacz–Monasterzyska–Podhajce–Wiśniowczyk), z Narodowego Zjednoczenia Ludowego. W Sejmie Ustawodawczym należał do Klubu Pracy Konstytucyjnej oraz do czterech Komisji Sejmowych. Jako Poseł i członek Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarczego wystąpił w Sejmie z wnioskiem o przyznanie Galicji Wschodniej specjalnych kredytów na odbudową zniszczeń wojennych. Wniosek został przyjęty. Wraz z upływem kadencji Sejmu Ustawodawczego (2 sierpnia 1919) W.S. zakończył działalność polityczną i zajął się odbudową zniszczonych majątków.