Spełnienie warunku drugiego zależy od mechanizmu łamania liczby barionowej. W naturze istnieją procesy spełniające ten warunek. Łamanie symetrii CP w oddziaływaniach słabych zostało doświadczalnie odkryte w roku 1964. Jeszcze wcześniej odkryto, że oddziaływania słabe nie zachowują również parzystości P, a to oznacza, że również parzystość C jest łamana. Założenie, że hipotetyczne oddziaływania łamiące zachowanie liczby barionów, łamią również C i CP, nie jest więc nazbyt egzotyczne.
Warunek trzeci pozornie jest trywialny, bowiem rozszerzający się wszechświat nie jest w równowadze termodynamicznej. W rzeczywistości jednak narzuca on ograniczenia na siłę (szybkość zachodzenia) oddziaływań generujących bariony. Jeżeli oddziaływania te byłyby bardzo silne i odpowiednie procesy biegłyby bardzo szybko, wówczas pomiędzy procesami kreującymi asymetrię i odwrotnymi, niszczącymi ją, zdążyłaby się ustalić równowaga, zanim rozszerzanie się wszechświata i spadek jego temperatury miałyby szansę procesy te zatrzymać. Tym samym nie powstałaby znacząca asymetria.
Modele bariogenezy Zgodnie z powyższymi warunkami, budowa modelu bariogenezy musi się rozpoczynać od zapostulowania mechanizmu łamania zachowania liczby barionowej.