Immunodyfuzja – typ odczynu precypitacyjnego dla antygenów oraz przeciwciał (immunoglobulin) zachodzący w środowisku stałym.

Wiadomości ogólne

Immunodyfuzja jako jedna z licznych metod immunologicznych służy do równoczesnego diagnozowania wielu układów antygen-przeciwciało. Metoda ta bazuje na zjawisku dyfuzji antygenu i przeciwciała w żelu, przy czym oba reagenty powinny być rozpuszczalne. Na granicy zetknięcia się obu reagentów w obszarach ekwiwalentnych (tzn. o równym stężeniu) pojawiają się łuki bądź też pierścienie precypitacyjne (zależnie od obranej metody). W strefach nieekwiwalentnych, w których stężenie reagentów nie jest sobie równe, powstają połączenia antygenu z przeciwciałem o charakterze rozpuszczalnym (nie wykazują one zdolności do wytrącania się, czyli precypitacji).

Warunki zajścia procesu immunodyfuzji

Proces immunodyfuzji zachodzi w żelu. Najczęściej stosowanymi podłożami żelowymi są: żel agarowy, żel agarozowy lub żel poliakrylamidowy. Stężenie podłoża powinno być dobrane odpowiednio do zastosowanej metody. Istotny wpływ na wydajne zajście procesu ma także pH roztworów buforowych zastosowanych w reakcji. Zazwyczaj powinno ono zawierać się w przedziale między 6,0 a 9,0.