jego przednia straż, pod dowództwem majora Umińskiego, zajęła tegoż dnia Nowe Miasto, gdzie znalazła 500 ranionych, lecz most na Pilicy był zniszczony, nie mógł więc Umiń­ski dalej postępować. Zajączek, własnym pozosta­wiony siłom, sam stanąć musiał naprzeciw Mondeta i przeważającej liczebnie armii nieprzyjacielskiej. 11-go czerwca brygada Haukego zaatakowana została o świcie przez przednią straż austryacką pod dowództwem Gartenburga, który wyparł zę wsi Jan­kowice jeden batalion polski z majorem Świderskim na czele. Na wieść o tej porażce, Zajączek przy­biegł ze swoją dywizyą, pozostawiając na grobli dwie armaty i jeden tylko batalion 3-go pułku pie­choty pod dowództwem majora Krukowieckiego. Piechota polska szła kolumnami z artyleryą na prze­dzie, nowo uformowany pułk jazdy ciągnął na le­wem skrzydle. Hauke uszykował za niemi swoją brygadę i stanął w rezerwie. Wyparto Austryaków z Jankowic, które przeszły ponownie w ręce pol­skie. Nad wsią górowały wzgórza osłaniające głów­ne siły Mondeta. Zajączek ciągle posuwał się na­przód, aż stanął niespodziewanie wobec kolumn nie­przyjacielskich, które niezwłocznie na niego natarły. Kawalerya polska została odparta i rozproszona, mi­mo wysiłków majora Rostworowskiego. Mondet okrążył lewe skrzydło polskie, odkryte przez poraż­kę.