Księstwa Wierchowskie (ros. Верховские княжества) – historyczne określenie 12 niewielkich księstw ruskich, położonych u źródeł i w górnym biegu rzeki Oki (tzw. Poocze) i jej dopływu Ugry stanowiących przedmiot sporu pomiędzy Wielkim Księstwem Litewskim i Wielkim Księstwem Moskiewskim na przełomie XV i XVI wieku. thumb|250px|Ziemie czernihowsko-siewierskie w XV wieku z Księstwami Wierchowskimi thumb|370px|Wierchowszczyzna w granicach Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1462 r.
Księstwa Wierchowskie powstały w wyniku postępującej dezintegracji północnej części Księstwa Czernihowskiego (Siewierskiego), wywołanej najazdem Mongołów na Ruś Kijowską w połowie XIII wieku. Od 1246 roku we władaniu potomków synów księcia czernihowskiego św. Michała Wsiewołodowicza (Wszewołodowicza). Po ustąpieniu Mongołów, od końca XIV wieku poszczególni kniaziowie wierchowscy zmuszeni zostali do płacenia trybutu Wielkiemu Księstwu Litewskiemu. Niektóre z nich miały daleko idącą autonomię wewnętrzną i Wielkie Księstwo Litewskie nie ingerowało w ich sprawy poza żądaniem dostarczania daniny i posiłków wojskowych.