Orogeneza alpejska lub fałdowania alpejskie – ostatni okres globalnych fałdowań górotwórczych, w czasie którego doszło do powstania górotworu alpejskiego.
Orogenezę alpejską pośrednio wywołał rozpad superkontynentu Gondwany. Po oderwaniu się płyt afrykańskiej, arabskiej i indoaustralijskiej podryfowały one na północ i zderzyły się z płytą eurazjatycką, powodując intensywne fałdowanie. Większość gór powstałych w trakcie tej orogenezy – alpidów – rozciąga się wzdłuż krawędzi tych płyt.
Orogeneza alpejska zaczęła się w triasie, a największe nasilenie nastąpiło w trzeciorzędzie. Trwała przez cały paleogen, na który przypadła główna faza fałdowań, i trwa nadal.
W jej ramach wyróżnia się 3 etapy: wczesnoalpejski (trias–kreda) środkowoalpejski (paleogen) późnoalpejski (neogen)
A także bardziej szczegółowe fazy orogeniczne: eokimeryjska (koniec triasu) neokimeryjska (koniec jury) laramijska (koniec kredy) walahijsko-wołowska (pliocen–plejstocen) rodańska (miocen–pliocen) – została wyniesiona wtedy południowa Europa attycka (miocen–pliocen) – zostały wyniesione Hellenidy styryjska (późny miocen) – wyniesione Karpaty oraz Alpy sawska (paleogen–neogen) helwecka (oligocen) pirenejska (eocen)