W 1016 roku Kanut II Wielki (siostrzeniec Bolesława Chrobrego) i jego armia podbili stopniowo całą Anglię. Kanuta uznano za króla. W latach 1016–1042 Anglią władali duńscy królowie. Koniec epoki anglosaskiej wyznacza najazd normański w 1066, a dokładniej bitwa pod Hastings, w której zwyciężył normański najeźdźca Wilhelm Zdobywca.
Dziedzictwo w języku Niektóre anglosaskie nazwy przetrwały, na przykład Anglia Wschodnia będąca kiedyś Królestwem Wschodnich Anglów. Inne anglosaskie nazwy są nadal w użyciu. Słowo ford oznaczało skrzyżowanie i występuje na przykład w nazwie Bradford, ton zaś znaczyło farma lub wioska i zawarte jest w wielu nazwach na Wyspach Brytyjskich, na przykład Brighton lub Preston.
Kultura thumb|Kościół w Earls Barton Życie kulturalne skupiało się wokół klasztorów i na dworze królewskim. Przed wprowadzeniem chrześcijaństwa i języka łacińskiego, Anglosasi posługiwali się alfabetem złożonym z 33 znaków zwanych runami. Uczeni zajmowali się tłumaczeniem klasycznych dzieł łacińskich na język staroangielski zwany też anglosaskim.
Kościoły anglosaskie, jak np. kościół w Earls Barton, często mają kwadratowe wieże ozdabiane kamiennymi reliefami.
Anglosascy mnisi sporządzali nadzwyczaj piękne rękopisy.