Su-15 (ros. Су-15 – pierwszy samolot o tym oznaczeniu), "samolot P" – radziecki odrzutowy myśliwiec przechwytujący, skonstruowany w 1949 w biurze konstrukcyjnym Suchoja. Pozostał na etapie prototypu. Oznaczenie Su-15 zostało później nadane seryjnie produkowanemu myśliwcowi przechwytującemu z lat 60. (zob. Su-15).

Historia W marcu 1947 Rada Ministrów ZSRR w ramach programu produkcji lotniczej zleciła biuru konstrukcyjnemu Pawła Suchoja zaprojektowanie myśliwca przechwytującego, napędzanego dwoma silnikami odrzutowymi Rolls-Royce Derwent V, zakupionymi w Wielkiej Brytanii, osiągającego prędkość 1000 km/h i wyposażonego w hermetyzowaną kabinę. W 1948 do wymagań dodano jeszcze wyposażenie w stację radiolokacyjną. Suchoj wybrał układ średniopłata, z silnikami w kadłubie, który był najkorzystniejszy aerodynamicznie. Z powodu dużej średnicy silników ze sprężarką odśrodkową, uniemożliwiającej umieszczenie ich obok siebie, Suchoj zdecydował umieścić je w kadłubie w układzie redanowym – jeden za drugim, w dwóch poziomach (taki sam układ wybrali Mikojan i Gurewicz dla swojego I-320 i Ławoczkin dla „200”). Suchoj następnie zdecydował zamienić silniki Derwent o ciągu 1590 kg na RD-45 – radziecką kopię Rolls-Royce Nene o ciągu 2040 kg.