Matka Rene, będąca zwolenniczką prokrólewskiego stronnictwa Armaniaków, zaręczyła swego 11-letniego syna z Izabelą, dziedziczką Karola Lotaryńskiego. Po podpisaniu umowy małżeńskiej 20 marca 1419 r. Rene opuścił rodzinne Angers, by zgodnie z tradycją wychować się na dworze przyszłych teściów.
Książę Ludwik wprowadził młodego Rene do elitarnego Zakonu Wierności, którego dewiza brzmiała „Wszyscy za jednego”. Ponoć Rene do końca życia dochował wierności temu zawołaniu. Szybko też upodobnił się do swojego przyszłego teścia, księcia Karola II, erudyty o wielkopańskich manierach i posiadacza licznych kochanek. Kiedy jesienią 1422 r. pojawił się na dworze księcia Lotaryngii w Nancy na ślub z Izabelą natychmiast przypadł do gustu miejscowym damom. Ślub z Izabelą odbył się 22 października 1422 r. w Nancy.
thumb|left|200px|René I Andegaweński Księstwa Baru i Lotaryngii sąsiadowały z potężnym księstwem Burgundii. Jego władca, Filip III Dobry, prowadził wojnę ze stronnictwem armaniaków, do którego należała matka Rene i jego szwagier, delfin (od 1422 r. król Francji) Karol VII. Położone we wschodniej Francji księstwa były dotychczas omijane przez wojnę. W 1428 r. w pobliże tych księstw przybyła armia angielska dowodzona przez regenta Francji Jana Lancastera, 1. księcia Bedford.