thumb|Pocisk W-750W 1D mały|S-75 w Muzeum Orła Białego w Skarżysku-Kamiennej S-75 – radziecki rakietowy system przeciwlotniczy (ziemia-powietrze) rozwijany w trzech głównych modyfikacjach oznaczonych: SA-75 Dwina (pol. Dźwina), S-75 Diesna (pol. Desna) i S-75M Wołchow, w kodzie NATO oznaczana jako SA-2 Guideline. Rakieta dwustopniowa, przeznaczona do zwalczania celów na średnim i wysokim pułapie. Pierwsza publiczna prezentacja miała miejsce w Moskwie na defiladzie jesienią 1957 roku.
Bezpośrednim impulsem przyspieszenia prac nad systemem były loty nad ZSRR amerykańskich samolotów zwiadowczych U-2 odbywające się w drugiej połowie lat 50. Zasadniczym wariantem miał być S-75 z radarem pracującym na falach 6-centymetrowych, lecz dla przyspieszenia prac, opracowano najpierw uproszczony system SA-75 Dwina, z radarem pracującym na falach decymetrowych. Nazwę kodową nadano mu od rzeki Dźwiny. W 1957 roku rozpoczęto produkcję elementów systemu, a w sierpniu 1957 roku przeprowadzono próby poligonowe. System SA-75 z rakietami 1D (W-750) był przyjęty na uzbrojenie ZSRR postanowieniem z 11 grudnia 1957 roku. Dostawy do wojsk obrony powietrznej ZSRR rozpoczęły się w 1958 roku.