W Polsce w rakiety tego systemu w wersji „Dźwina” były wyposażone dywizjony ogniowe WOPK: 4. DOAR w Baniosze koło Góry Kalwarii (3. Warszawska Brygada OPK) oraz na Śląsku. W wersji „Wołchow” dywizjonów 26. Gryfickiej, 4. Gdyńskiej oraz 3. Warszawskiej Brygady WOPK/WLOP.
Konstrukcja była rozwijana i w wyniku prowadzonych prac powstał zmodernizowany zestaw rakietowy S-75M Wołchow o lepszych parametrach.
Wersje SA-75 Dwina (Dźwina) – pierwsza wersja produkcyjna, nad którą prace rozpoczęto w 1957 roku. Na zachodzie znana pod oznaczeniem SA-2A S-75 Desna S-75M Wołchow – na Zachodzie znana jako SA-2C.
Zestaw rakietowy S-75M Wołchow był zmodernizowaną wersją S-75 Dźwina. Składał się z następujących elementów: Kabina dowodzenia – UW (kryptonim Urszula) Kabina nadawczo-odbiorcza z systemem anten – PW (Kryptonim Pelagia) Kabina AW (Kryptonim Amelia) systemów: UWW – układy wyliczania współrzędnych celu i rakiety, UWK – układy wyliczania komend kierowania rakietą, RNK – radio-nadajnik komend, SCR – selekcja celów ruchomych (układy przeciwzakłóceniowe) Kabina rozdziału zasilania – RW (kryptonim Roma) dwie elektrownie ESD100 Sześć wyrzutni rakiet SM90 Samochody transportowo-załadowcze (STZ) zestawy kołowe do podnoszenia wyrzutni w pozycję transportową – holowane przyczepy, ciągniki samochodowe pociski rakietowe bojowe i