Orogeneza kaledońska – ruchy górotwórcze trwające od późnego kambru po wczesny dewon. Największe nasilenie w Ameryce Północnej osiągnęły u schyłku ordowiku i na początku syluru (faza takońska), a w Europie na przełomie kambru i ordowiku oraz pod koniec syluru. W wyniku fałdowania kaledońskiego powstały góry zwane kaledonidami.
Fazy orogeniczne: finmark (kambr - ordowik) – powstały Góry Skandynawskie grampian (kambr - ordowik) – powstała Szkocja i Szwecja; morze wycofało się sardyńska (kambr - ordowik) – przerwa w sedymentacji; regresja morza w Ameryce Północnej sandomierska (wczesny ordowik po wczesnym tremadoku) – wypiętrzenie Gór Świętokrzyskich takońska (ordowik - sylur) – w Europie następuje zmiana facji (spłycenie) ardeńska/eryjska (koniec syluru) – wypiętrzenie Ardenów oraz Irlandii orkadyjska (ems) – wypiętrzenie Orkadów, Reńskich Gór Łupkowych, Spitsbergenu akadyjska (środkowy dewon) – wypiętrzenie Appalachów, Kanady oraz pogłębienie bruzdy środkowo-polskiej, powstanie północnej Anglii
Powstały wówczas: Góry Kaledońskie, Grampiany i Góry Skandynawskie północno-wschodnia część Appalachów (Ameryka Północna) góry zachodniego Kazachstanu północny Tienszan (Azja) Sajany (Azja) Ałtaj (Azja) Góry Jabłonowe (Azja) Góry Świętokrzyskie (Polska) góry Flinders (Australia) Wyspy Brytyjskie Grenlandia