W związku ze zbliżaniem się frontu wschodniego Warszawa znalazła się w strefie operacyjnej niemieckiej 9. Armii, którą dowodził generał wojsk pancernych Nikolaus von Vormann. Na przełomie lipca i sierpnia 1944 przez miasto nieustannie przemieszczały się niemieckie oddziały frontowe, co miało istotny wpływ na przebieg walk powstańczych – zwłaszcza na Pradze, gdzie Niemcy uzyskali w ten sposób wręcz miażdżącą przewagę. Dokładna liczebność tych oddziałów nie jest znana. Wiadomo jednak, że 3. Dywizja Pancerna SS „Totenkopf” pozostawiła na Pradze batalion grenadierów (362 żołnierzy), a 5. Dywizja Pancerna SS „Wiking” – kompanię ciężkich czołgów w rejonie ulicy Rakowieckiej. Na Woli znalazły się natomiast elementy 1 Dywizji Pancerno-Spadochronowej „Hermann Göring” (III batalion 2. pancerno-spadochronowego pułku grenadierów, II batalion pułku pancernego oraz część dywizyjnego oddziału łączności) – liczące łącznie około 1000 żołnierzy i 20 czołgów. Warszawskie mosty zabezpieczało około 300 żołnierzy należących do 2. kompanii 654. batalionu pionierów oraz oddziału pionierów kolejowych.