Zasadnicze cechy szkockiej heraldyki Herb przysługuje tylko jednej żyjącej osobie, jej rodzina może używać herbu z wprowadzonymi zmianami, wskazującymi na stopień pokrewieństwa czy raczej kolejność ewentualnego dziedziczenia. Szerzej o zasadach tworzenia tych odmian poniżej. Jak każda narodowa heraldyka, szkocka ma również swoje „ulubione”, najczęściej stosowane godła. Są to godła z herbów dawnych królestw Szkocji, symbole narodowe i religijne. Oto najważniejsze z nich: Lew wspięty – godło królestwa Piktów, później całej Szkocji. W zasadniczej wersji czerwony, w złotym polu, w herbach rodowych i klanowych w różnych barwach. Obecny w herbach na terenie całego kraju, ale szczególnie w centralnej i zachodniej Szkocji. Często w legendach rodowych nawiązuje do rzekomego lub faktycznego pochodzenia od dawnych władców piktyjskich. przykład – herb markizów Bute Galera (Lymfada) – jednomasztowy żaglowiec, typu nefa lub knara, ale zwykle z rzędem wioseł. Żagiel rejowy, zwinięty, na topie i kasztelach rufowym i dziobowym proporce. Pochodzi od herbu dawnych władców Wysp – Hebrydów i Orkadów (ang Lords of the Isles), i występuje najczęściej wyspach i hrabstwie Argyll. Także i w tym przypadku tradycja wywodzi często rody od dawnych władców. przykład – herb MacIain of Ardnamurchan Ręka św.