W czasie III powstania śląskiego (2 maja – 5 lipca 1921) brał udział w organizowaniu łączności oddziałów powstańczych i zaopatrywaniu ich w sprzęt techniczny.
W początkach 1921 został kierownikiem referatu wyszkolenia łączności w Ministerstwie Spraw Wojskowych. W kwietniu 1924 został przydzielony z Departamentu VI Ministerstwa Spraw Wojskowych do 3 pułku łączności w Grudziądzu z równoczesnym odkomenderowaniem na kurs w Centre d’Etudes de Liaison et transmission w Wersalu pod Paryżem. W sierpniu tego roku, po ukończeniu kursu, został ponownie przydzielony do Departamentu VI MSWojsk. W 1926 otrzymał awans do stopnia majora i został dowódcą 1 pułku łączności. 2 listopada 1927 został przydzielony z Departamentu Inżynierii MSWojsk. do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu 1927/1929. W sierpniu 1929, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przydzielony do Obozu Szkolnego Wojsk Łączności w Zegrzu na stanowisko dyrektora nauk. Z dniem 10 czerwca 1930 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko wykładowcy. Z dniem 1 czerwca 1933 został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu na stanowisko komendanta. W grudniu 1934 został „wyznaczony do czasowego pełnienia obowiązków dowódcy Wojsk Łączności”.