Według Britanniki praktyka dzielenia się kodem była szczególnie skuteczna właśnie wśród twórców i użytkowników Uniksa, co miało znaczenie dla sukcesu tego systemu.
Ważnym przykładem przedhistorycznej formy otwartego rozwoju była Berkeley Software Distribution (BSD), wywodząca się z prac nad Uniksem na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W 1977 roku Bill Joy rozpoczął dystrybucję kodu Berkeley Unix, co pozwalało innym programistom uczyć się na podstawie kodu i go ulepszać. Ten moment określa się jako jeden z pionierskich etapów tego, co później zaczęto nazywać ruchem open source.
W latach 70. i 80. XX wieku coraz większe znaczenie zaczęły mieć modele własnościowe, w których użytkownik otrzymywał gotowy program, ale niekoniecznie dostęp do jego kodu źródłowego albo prawo do modyfikacji. W tym samym czasie wcześniejsze praktyki akademickiego i technicznego dzielenia się kodem zaczęły być postrzegane jako odrębna tradycja, wymagająca obrony prawnej i organizacyjnej.