thumb|Owoc jabłoni dzikiej thumb|Kwiaty Jabłoń dzika, płonka (Malus sylvestris) – gatunek jabłoni rosnący dziko w niemal całej Europie. Jest uprawiany w wielu krajach świata. W Polsce występuje rzadko na niżu i w niższych położeniach górskich.
Inne nazwy zwyczajowe: jabłoń płonka, jabłoń leśna.
W wyniku skrzyżowania jabłoni dzikiej i jabłoni niskiej (Malus pumila) powstała jabłoń domowa, uprawiana obecnie w ogromnej ilości kultywarów.
Morfologia Pokrój Małe drzewo o wysokości do 10, czasem 15 m, wyjątkowo przekraczające 20 m, rzadko wyrastające jako krzew. Średnica pnia osiąga do 60 cm. Korona jest luźna, kulistawa, z konarami odchodzącymi pod kątem niemal prostym. W obrębie korony jest kilka podobnej wielkości głównych konarów – przewodnika brak. Kora jest ciemnoszara, spękana na prostokątne tafelki. Pień zwykle jest skręcony – rośnie spiralnie. Na krótkopędach obecne są ciernie, zwłaszcza na młodych roślinach i wyłącznie na krótkopędach wegetatywnych (niekwitnących). Młode pędy są czerwonobrunatne, gładkie i nagie, czasem delikatnie owłosione, z wyraźnymi przetchlinkami. Korzenie Tworzą silnie rozwinięty system, rozrastając się zwykle 2–3 razy dalej niż sięga zasięg korony. Pąki Na długopędach liściowe, drobne i jajowate, na krótkopędach kwiatowe, nieco większe i bardziej eliptyczne. Przylegają do pędu.