W marcu 1925 wytwórnia obsadziła ją w pierwszoplanowej roli Celii Hathaway w komedii Marriage in Transit (reż. Roy William Neill). Partnerował jej Edmund Lowe. Występ Lombard spotkał się z pozytywnym odbiorem krytyków, a jeden z nich – piszący dla branżowego „Motion Picture News” – wyróżniał jej „dobrą równowagę i znaczny urok”. Mimo przychylnych ocen, szefowie Fox Film Corporation nie byli przekonani do jej zdolności w odgrywaniu pierwszoplanowej roli, wobec czego nie przedłużyli z nią rocznej umowy. Według Gehringa bezpośrednią przyczyną takiej decyzji była widoczna blizna na twarzy, jaką Lombard miała od czasu wypadku samochodowego. Obawiając się, że wspomniana blizna, przebiegająca przez cały policzek, wpłynie na zahamowanie jej kariery, przeszła operację rekonstrukcyjną, dzięki której blizna była mniej widoczna, oraz długi okres rekonwalescencji. Przez resztę kariery nauczyła się umiejętnie ją markować, używając makijażu i starannego oświetlenia.