Dwie położone stosunkowo blisko siebie śruby bowiem, nawzajem zakłócają przepływ wody wokół każdej z nich. thumb|Płytki powłoki anechoicznej widoczne na kadłubie jednostki proj. 941 W okrętach tego projektu, zastosowano pokrycie kadłuba płytkami powłoki anechoicznej, która tłumi dźwięki z wnętrza okrętu oraz pochłania dużą część fali dźwiękowej pochodzącej z sonarów aktywnych wrogich jednostek, pozostałą zaś część tej fali w dużym stopniu rozprasza. Geneza tej technologii sięga czasów II wojny światowej w Niemczech, gdzie była znana pod nazwą Alberich. Alberich był warstwą cienkiej, około czteromilimetrowej gumy, która o 15% rozmazywała echo odbicia w zakresie 10–18 kHz, nie na każdej jednak głębokości zanurzenia. W latach siedemdziesiątych XX wieku podobną technologię zaczęli stosować radzieccy konstruktorzy okrętów podwodnych – początkowo niskiej jakości, wkrótce jednak Sowieci poprawili technologię – płytki przestały odpadać, a powłoka przestała być przedmiotem żartów w środowisku oficerów floty podwodnej US Navy, gdy marynarka amerykańska stwierdziła, że jest jednym z powodów, dla których radzieckie okręty stały się trudniejsze do wykrycia.