gdzie: – opór stawiany przez materiał, – oporność, będącą własnością materiału, – długość przewodnika, – pole powierzchni przez które przepływa prąd. Można zatem powiedzieć, że jeśli sześcian o boku 1m stawia opór 1Ω to jego oporność wynosi 1Ωm (Ohm·m, omometr). Stąd pomiar napięcia między dwoma punktami przez które przepływa prąd o znanym natężeniu daje informacje o oporze, a po uwzględnieniu jego geometrii również o oporności badanego ciała. mały|269x269px|Ogólna zasada pomiaru w metodach elektrooporowych. Linie czerwone obrazują przepływ prądu, zaś linie niebieskie to linie jednakowego potencjału.
Idea pomiaru Do pomiaru w metodach elektrooporowych wykorzystuje się zestawy składające się z elektrod prądowych i potencjałowych. Przez elektrody prądowe (A,B) przepływa prąd generowany w urządzeniu sterującym zaś na elektrodach potencjałowych (M,N) mierzone jest napięcie. Znajomość odległości między nimi pozwala uzyskać wartość oporności w danym punkcie, która jest podstawą do dalszej interpretacji geologicznej. Zwiększanie odległości między elektrodami powoduje, że pole elektryczne rozchodzi się w większej jego części, a zatem też na większych głębokościach.